Kinango school for the deaf

Op vrijdag 7 maart 2020 vertrokken we met een fijne, enthousiaste groep vrijwilligers vanaf Schiphol, via enkele tussenstops naar Ukunda, Kenia. De bedoeling was om te gaan werken op de Mvindeni Primary School, maar i.v.m. de grootte van het team werd besloten deze grote school van 1200 kinderen naar het najaar te verplaatsen. In plaats daarvan gingen we op een wat kleiner schooltje werken in het dorpje Kinango. Door de opkomst van Corona in diverse Europese landen om ons heen heerste er een andere sfeer op Schiphol, maar dat mocht de pret niet drukken. Vol goede moed vlogen wij een prachtige week werk tegemoet.

Na een dag acclimatiseren, reden we op zondag richting Kinango. Vanaf de stad Kwale, die vanaf de kust van de Indische Oceaan circa 35 kilometer in het vrij groene binnenland ligt, kom je na een rijtocht over hobbelige zandwegen, het dorp Kinango tegen, dat gezien de ligging en bouw enigszins aan een dorp in het Wilde Westen doet denken. Daar lag de school, en wàt voor school! We gingen aan het werk op de PRACHTIGE ‘Kinango school for the deaf’. De Nederlanders Marjon en Rob Bogaard (die wij meerdere malen hebben ontmoet op het Baobab resort waar zij ook vaak verblijven) helpen de dove kinderen op deze school al jaren.

We bouwden onze mobiele praktijk op in 1 van de klaslokalen en maakten kennis met de gedreven en vriendelijke docenten die op de school werken. Ook konden we de leerlingen al even begroeten die de hele week op de school verblijven. Zij lieten vol trots hun school en slaapverblijven zien. Op maandag gingen we aan de slag. Het waren prachtige dagen, ondanks het feit dat het moeilijk communiceren was met de kinderen, maar met vriendelijke mimiek en hulp van de docenten kom je een heel eind!

Als dank voor ons werk werden we getrakteerd op een prachtige voorstelling door de kinderen, vol spel, zang en dans. Ongelooflijk om te zien hoe deze kinderen zonder iets te horen de maat van de muziek feilloos aanvoelden en vol overgave zongen. Wat voelden wij ons welkom hier! Met Marjon en Rob werd afgesproken dat we vaker gaan terugkomen.

Omdat we nog twee werkdagen ‘over’ hadden, gingen we net als in 2019 werken in het Diani Health Centre in Ukunda (voor meer informatie zie het verhaal van 2019), waar we de bevolking met pijnklachten gratis behandelden. Heel waardevol om zo de werkweek af te sluiten.

Om de week helemaal af te sluiten hadden we op de zaterdagmiddag een gezellig etentje op de kliniek, geheel verzorgd door Josephine, de vrouw van COHO James. Daarna pakten we onze koffers, om in de vroege zondagochtend vanaf Mombasa weer terug te vliegen naar Nederland. Alwaar de sfeer op Schiphol nog onaangenamer was dan op de heenweg. We waren net op tijd terug, een dag later ging Nederland op slot. Geen idee wanneer we weer naar het mooie Kenia kunnen afreizen, maar we houden goede moed.  

Hopelijk tot in 2021! 

Maartje Waanders

Sfeerimpressie van ons bezoek

Op vrijdag 20 september vertrokken we met een enthousiaste groep van tandartsen, assistentes en overige vrijwilligers van Schiphol naar Nairobi, alwaar we overstapten op het vliegtuig richting Mombasa. Op zaterdagochtend vroeg werden we daar opgehaald door onze vaste drivers. Na een vrolijk onthaal merkten we op de weg naar Ukunda dat er iets aan de hand was. De regering van Kenia had een tweetal dagen ervoor besloten, dat er geen ‘activiteiten’ meer mochten plaatsvinden op scholen in het derde schooltrimester. Dit i.v.m. een goede en rustige voorbereiding op de examens die later het jaar zouden plaatsvinden. Daar zaten dan in onze busjes, vol energie om een dikke week te werken op de Mvindeni Primary School, de tweede school binnen de nieuwe opzet, met ruim 1200 leerlingen. Helaas kon dit dus geen doorgang vinden.

We waren niet voor 1 gat te vangen. Samen met James, onze COHO op de kliniek werd er een plan bedacht. In het Diani Health Centre in Ukunda, waar normaal gesproken patiënten komen voor bevallingen èn een consultatiebureau is gevestigd, kregen wij een ruimte toegewezen waar wij onze mobiele praktijk mochten opbouwen. Gesteund door twee verloskundigen van het Centre gingen we aan de slag. Vanuit de kliniek werd er reclame gemaakt op scholen, kinderen met klachten mochten na schooltijd komen voor een gratis behandeling. Onder schooltijd waren alle andere inwoners van Ukunda met klachten welkom voor een gratis behandeling. Door middel van flyeren in de wijken rondom de kliniek lieten we weten dat we er waren! Controles deden we niet, we hielpen enkel mensen met reële klachten in hun mond. Zo zagen we ook meer schrijnende gevallen dan dat we normaal gesproken onder de kinderen op de scholen zien. Daarnaast maakten we onder de bevolking ook goede reclame voor de kliniek.

Ook al waren we in eerste instantie teleurgesteld dat we niet aan de slag konden op de school, toch hebben we mooi en dankbaar werk kunnen doen in het kleine Health Centre. Heel bijzonder ook om een Keniaans consultatiebureau en verloskamer van zo dichtbij te mogen zien en de verhalen van de verpleegkundigen te horen.

Na de laatste werkdag hadden we een gezellig samenzijn op onze kliniek en op zondag 29 september vlogen we met z’n allen weer naar huis.

Op naar de de Mvindeni Primary School in 2020!

Maartje Waanders

Sfeerimpressie van ons bezoek

Kilolé primary school

Op donderdag 12 oktober zijn we naar Mombasa gevlogen en aldaar door Andrew en Henri opgehaald. Vervolgens mochten we een dagje acclimatiseren en lekker luieren. Op zaterdag hebben we de Kilolé Primary School bezocht en het kamp opgebouwd.

De Kilolé Primary School is een leuk klein schooltje in een redelijk ontwikkeld stukje Kenia. Het is een Islamitische school met enthousiaste teachers die de tandheelkundige gezondheid van de kinderen belangrijk vinden. We werden door de hoofd teacher ontvangen, vervolgens heeft James, de coho, een mooi inspirerend betoog in Swahili over tandgezondheid en –verzorging aan de kinderen gegeven. Een mooi begin van een goeie week.

Daarna konden we aan de slag met z’n twaalven. De opdracht was de kinderen tandheelkundig te saneren volgens Nederlandse standaard. Een redelijke uitdaging in een Keniaans klimaat met een tandheelkundige leger outfit. In 35 graden hebben we ons gloeiende best gedaan om de kinderen te saneren, liefst met vullingen en al. Onder vakkundige begeleiding en aanmoediging van Marion, de rechterhand van Ruud Waanders, is er een heel goede werksfeer neergezet, waarin een duidelijke lijn zat en waar alle kinderen bekeken zijn. Daar waar nodig hebben we de slechte kiezen verwijderd en de gaatjes gevuld. Als er dan ruimte was konden we nog een aantal passanten behandelen. Een heel kleurrijk geheel om zo te zeggen.

De logistiek en sfeer in zo’n kamp is altijd een interessante uitdaging. Helemaal omdat je steeds weer met wisselende groepen op pad gaat en ieder kamp weer een ander karakter heeft. Deze keer is er in alle rust behandeld en verliep alles redelijk smooth tijdens het werken. De sterilisatieploeg hield er nu en dan een muzikaal onderonsje op na door te dansen op de zelf gespeelde muziek van Dennis. Het tempo van vies maken van alle instrumentarium en het weer schoon aanleveren was een echte uitdaging voor de mannen. Maar was je er bijna doorheen, dan kwamen ze weer aanzetten met vers en schoon instrumentarium. De inwendige mens werd uitstekend verzorgd door de heren.

Aan het begin van de dag en aan het eind was er tijd voor contact met de kinderen en de teachers. De een ging touwtje springen, de ander deed mee met een klasje dansen, de volgende ging fotografisch op pad en ieder genoot zo van alles wat de Kilolé Primary School te bieden had. IJs blijft een bijzonder fenomeen voor de kids, zo ook de elektrische tandenborstel voor de teachers.

We hadden deze keer veel meer tijd dan het kamp vorig jaar en daarom konden we ook de nodige vullingen leggen zelfs incidenteel tandsteen verwijderen. Al dit om de basis te leggen voor volgend jaar: een kamp in nieuwe stijl. Voor volgend jaar is de bedoeling dat de kampen meer op preventie gericht gaan worden op locatie bij de scholen en dat de behandelingen meer in de kliniek plaats moeten gaan vinden. Dus lokaal vervoer naar de kliniek zal de uitdaging gaan worden. En de kliniek zal tip top in orde gemaakt moeten worden om de kinderen en andere Kenianen te kunnen ontvangen. De kliniek zal een centrale rol moeten gaan spelen in het geheel van saneren van scholen en Kenianen. Tandheelkunde voor Kenianen en door Kenianen! Het is de bedoeling dat op deze manier een aantal scholen gecontracteerd zullen worden om zo een roulatie systeem op te zetten, waardoor de kinderen na een aantal jaar weer terug gezien zullen gaan worden.

Dat samenwerken binnen deze kampen een bijzonder grote uitdaging is, blijkt wel na de ervaringen opgedaan tijdens dit kamp. Een heel leerzaam traject en als je daar verder op bouwt dan kunnen er nog heel veel mooie dingen gerealiseerd gaan worden. En een mens is nooit te oud om te leren! En zoals in de Keniaanse schoolboeken staat geschreven, verwissel nooit je tandenborstel met een ander, want anders krijg je HIV!

Sabine Scheffer

Sfeerimpressie van ons bezoek

Één na laatste kamp in de oude stijl

Het bestuur van de stichting Tandheelkunde Project Kenia heeft onlangs besloten de werkwijze rond de kampen in Kenia te veranderen. Gedwongen door financiële en maatschappelijke omstandigheden worden de vanuit Nederland vertrekkende werkgroepen ingekrompen en zullen, uitzonderingen daargelaten, alleen nog de Keniaanse scholen worden bezocht die (al dan niet via een sponsor) een behandelingscontract met de stichting afsluiten.

Het werd de dagelijkse ritmische reli-pop-opstap voor de rit naar de Mamba-school bij de grens met Tanzania en het werken aldaar en hoewel er nogal wat nieuwelingen mee waren, verliepen de bezigheden al na een dag alsof de dames (en de paar heren) nooit anders hadden gedaan. Leerlingen en lokale bewoners hadden er baat bij, want de 700 scholieren en de tientallen omwonenden konden allemaal gecontroleerd en waar nodig op professionele wijze behandeld worden. Zo werd weer een groot aantal personen van de pijn in de mond afgeholpen en maakten zij en passant ook kennis met de beste manieren van mondverzorging.

Kleine tegenvaller was dat er maar weinig initiatief van de (overigens zeer arme) schoolgemeenschap zelf uitging, maar dat maakte de uitdaging alleen maar groter en uiteindelijk kon iedereen met voldoening terugkijken op de werkweek. Typerend wat dat betreft was de reactie van sommigen op een in de Keniagroep rondgestuurd appje.

De vraag:

Zou je nog een keer terug willen?

Het antwoord:

‘Morgen’.